HOME
OVER ONS
NIEUWS
Nieuws 2015/2016
Nieuws 2014
Nieuws 2013
Nieuws 2011/2012
Nieuws 2009/2010
BUSHCRAFT
SURVIVAL
VOEDING
MET KINDEREN
WORKSHOPS
JAAROPLEIDING
AGENDA
GASTENBOEK
IN DE MEDIA
SITEMAP
LINKS
FAQ
CONTACT

 

 

Diersporen in Kootwijk.

 

Afgelopen zondag trok ik met een groep van zes personen het Kootwijkerzand op waarbij het onderwerp dierensporen een hele dag werd behandeld. Voor mij is dit het leukste onderwerp om momenteel mee bezig te zijn en daarom keek ik er erg naar uit om mijn passie deze dag te delen.

 

De natuur krioelt van leven. Of je nu in een bos, een stadspark of in je eigen achtertuin zoekt, overal zijn dieren aanwezig en zij laten allemaal hun sporen achter. De één wat duidelijk dan de ander, maar met een beetje kennis weet je waar je moet zoeken en zo vergroot je de kans om iets te vinden. Eenmaal een spoor gevonden kan je misschien achterhalen van welk dier het is. Vind je meerdere sporen dan is het misschien mogelijk om gebeurtenissen aan elkaar koppelen. Met een beetje inlevingsvermogen kan je voor je zien wat een dier daar gedaan heeft, hoe het zich bewoog en kan je misschien iets vertellen over de leeftijd. Voor je het weet komt er een verhaal tot stand en dat allemaal op een plek waar het dier nu niet meer is. Je hebt het te danken aan de sporen die zijn achtergelaten en je leest nu letterlijk wat er in het landschap gebeurd is! Dit is één van de inzichten die ik op deze dag probeerde mee te geven.

 

Over onze zintuigen probeerde ik aan de hand van een paar oefeningen een leermoment te koppelen. Iets wat wij als mens wel kunnen gebruiken, want zintuigelijk gezien zijn we vergeleken met de dieren om ons heen heel erg dom. We weten niet meer hoe het is om op onze neus, gehoor en gevoel te vertrouwen. Het aanscherpen van je zintuigen is echter niet in een paar oefeningen aangeleerd, maar komt neer op toegewijde en welbewuste training wat je zeker ten goede zal komen als je met diersporen bezig bent. Met een scherpe neus kan het duidelijk worden of er das of vos in een burcht leeft alhoewel hiervoor vaak ook andere aanwijzingen zijn te vinden. Door bewust in het bos rustig zittend te kijken, luisteren, ruiken en voelen zal er een wereld voor je opengaan. Daarom startte deze cursus ook op deze manier.

 

Nog voor de pauze hadden we al diverse sporen gevonden. Alhoewel ik bekend ben in dit gebied was het zeker niet mijn doelstelling om alles aan de groep voor te kauwen. Daarom kregen zij tot tweemaal toe de opdracht om zelf op zoek te gaan naar een dierspoor. Zo zie ik maar weer dat zeven paar ogen meer zien dan één paar ogen. Op een gegeven moment vonden we op de zandvlakte een spoor van een groot solitair mannetjes zwijn, ook wel keiler genoemd. Nu was het tijd om zijn spoor te ontleden. Hoe groot is zijn prent? Wat is zijn paslengte? Waar liep hij heen? In welke loopwijze deed hij dat? Wat is zijn linkervoorvoet? Zijn rechtervoorvoet? Enzovoorts. Deze keiler kwam in draf het bos uitgelopen, stopte even nadat hij al zo'n 10 meter op de zandvlakte liep, nam een klein sprongetje naar links en vervolgde zijn weg in die richting. Na zo'n 15 meter besloot hij toch maar terug richting bosrand te gaan en versnelde zijn draf.

 

Na de lunchpauze gebruikten we de prenten van mijn hond Rayo als studiemateriaal. Ik liet hem 50 meter verderop zitten en riep hem uiteiendelijk bij me. Nu de opdracht aan de cursisten om erachter te komen wat zijn linkervoet en rechtervoet afdrukken zijn en welke loopwijze dit was. Deze informatie konden ze terug vinden in een klein informatieboekje die ik gemaakt heb.

 

Aan het eind van de dag wilde ik de groep nog een hol van een martigachtige laten zien. Deze was de jaren hiervoor nog bewoond, maar dit jaar had ik hem nog niet bekeken. Het hol. of in ieder geval deze ingang, zag er nu ongebruikt uit en zo liepen we langzaam terug naar de auto's om het programma af te sluiten. En toen zag ik ineens nadat we een klein heuveltje waren overgelopen een uitgegraven hol van een das. Opgewonden als ik was versnelde ik mijn pas om het van dichterbij te bekijken. Ja hoor! Niet één ingang, maar zoals gebruikelijk, meerdere ingangen en luchtschachten had deze burcht. Voor één ingang lag net uitgegraven zand van niet eens een dag oud (dat kon je zien aan de weinige bladeren die erop lagen) en bolletje nestmateriaal in de vorm van droge gras. Er werd dus duidelijk gewerkt aan dit deel van de dassenburcht. Omdat de dag tijdtechnisch gezien ten einde was gekomen bleven we hier niet lang staan kijken, maar wat een mooie vondst aan het eind van de dag! Eén ding was zeker; ik zou dezelfde middag en de volgende dag nog terugkomen voor meer onderzoek en het maken van vele foto's (zie laatste onderstaande foto met bijbehorend verslag).

 

 

 

 

 

 

 

Mijn hond Rayo in sprongengalop

 

 

Dezelfde dag ben ik op deze locatie gebleven en heb ik hier ook overnacht. Aangezien ik mijn wildcamera bij me had, kon ik het niet laten om deze bij de dassenburcht te plaatsen. Ik had hem ingesteld op het maken van twee foto's gevolgd door 50 seconden film. De volgende morgen vroeg ging ik meteen kijken of deze wat had vastgelegd. En jawel hoor....één das die het terrein aan het besnuffelen was waar wij hadden gestaan. Op film is deze marterachtige beter te zien, maar helaas is het niet mogelijk om deze opnamen op mijn site te plaatsen. Misschien op een later tijdstip op YouTube.

 

 

 

 

Na het beeldmateriaal tijdens mijn ontbijt bestudeerd te hebben, ging ik terug naar de burcht om meer informatie te winnen. Ik wilde per slot van rekening de speel- en krabboom nog vinden evenals meerdere sporen van dit mooie dier. Op mijn weg daar naartoe werd ik opeens afgeleid. Ineens liepen er op 5 meter afstand vijf zwijnen voor mij alsof het doodnormaal was. Rayo, mijn hond, liep op dat moment strak achter mij wat hij altijd moet doen als ik aan het bush bashen ben. Toch gingen de zwijnen, drie volwassenen en twee biggetjes, over in draf en daarna in snelle draf ervandoor. Toen keek ik naar de plek waar de zwijnen vermoedelijk vandaan kwamen en daar bleek een ketel, een uitholling in de grond die ze zelf gemaakt hadden en gezamenlijk in lagen, te liggen. Nu veranderde mijn plan om deze verse sporen zo ver mogelijk te volgen op een ondergrond van bladeren, zand en soms een beetje modder. De grond was op dat ogenblik verstoord en daar wilde ik meteen gebruik van maken voordat deze verstoring door weer en wind zou 'verbleken'. Na anderhalf uur en slechts maar een kleine 300 meter te hebben gespeurd kwam ik bij een duidelijk overgang waar de prenten van alle vijf de zwijnen weer goed zichtbaar waren. Missie geslaagd! Volgende keer weer, maar dan sneller proberen ;-)

 

Ik had mijn camera niet in de aanslag en niet goed ingesteld toen ik de zwijnen tegen het lijf liep, maar toch greep ik naar mijn camera om wat foto's te klikken. Als je goed kijkt kan je nog drie zwijnen erin terugvinden. De foto daaronder laat de ketel zien dat behalve ik ook mijn hond bestudeerd heeft.

 

 

 

 

 

Nu veranderde mijn plan om deze verse sporen zo ver mogelijk te volgen op een ondergrond van veelal bladeren, maar soms ook zand en een beetje modder. De grond was op dat ogenblik verstoord en daar wilde ik meteen gebruik van maken voordat deze verstoring door weer en wind zou 'verbleken'. Na anderhalf uur en slechts maar een kleine 300 meter te hebben gespeurd kwam ik bij een duidelijk overgang waar de prenten van alle vijf de zwijnen weer goed zichtbaar werden. Missie geslaagd! Volgende keer weer, maar dan in een sneller tempo proberen ;-)

 

 

 

Naar dit soort verstoringen was ik op zoek om de zwijnen te blijven volgen

 

 

Op zoek naar het spoor van de zwijnen was ik ook een vossenhol tegengekomen. Zeer herkenbaar aan de markante lucht die er hangt. Bij de recent gebruikte ingang waren de kruipsporen duidelijk zichtbaar en ook een haar wees erop dat vos de bewoner is. Zie de onderstaande foto's.

 

 

 

 

 

Na de tracking van het zwijnenspoor was het nu wél tijd om naar de dassenburcht te gaan. De storm had inmiddels al een indrukwekkende vorm aangenomen, want om mij heen vielen diverse bomen al om. Niet echt heel verstandig om in het bos aanwezig te zijn. Ook niet als survivalexpert. Op dat moment was het in ieder geval veel veiliger om open plekken te mijden en van de paden af te gaan waar de wind minder invloed had. Zeker als je in een perceel met kleine, dicht op elkaar staande boompjes bent is het relatief veilig. Maar goed....toch oppassen maar! 

 

Bij de dassenburcht aangekomen speurde ik systematisch het gebied af op zoek naar zoveel mogelijk sporen van de bewoners. Graafsporen, nestmateriaal, krab- en speelbomen, wissels, onduidelijke prenten en haren zijn sporen die ik daar heb kunnen vinden. Naast alle mooie ontdekkingen en vondsten van deze dag is me één ding weer duidelijk geworden; naar het zoeken van diersporen moet in ieder geval geen haast hebben!

 

 

 

 

 

Wildernisschool Outback | kvk: 24489991  | info@wildernisschool.nl